Najpierw rezygnujesz z drobiazgów, potem z większych rzeczy, a w końcu z wszystkiego. Śmiejesz się coraz ciszej, aż wreszcie zupełnie przestajesz się śmiać. Twój uśmiech przygasa, aż staje się tylko imitacją radości, czymś ”
nakładanym jak makijaż.

Gdyby Romeo mógł zdobyć Julię tak od ręki, ich historia nie obeszłaby nikogo. To samo byłoby z Cyranem de Bergerac, Don Kichotem, z Gatsbym i ich wybrankami. Nic tak nie pobudza wyobraźni jak obraz mężczyzny, który raz po raz tryka łbem we wciąż tę samą ścianę, zadając sobie pytanie: czy będę miał jeszcze siłę, żeby się podnieść? Na każdego miłośnika szczęśliwych zakończeń przypada jeden ciekawski, który będzie stał i przyglądał się, jak pogotowie zbiera z jezdni ofiarę wypadku.

Z drugiej strony - można spekulować, co by się stało, gdyby najlepsza przyjaciółka Julii zaczęła robić słodkie oczy do Romea. Co by było, gdyby Gatsby popił ostro któregoś wieczoru i wyznał Daisy, co naprawdę czuje. Co by sobie myślał którykolwiek z tych biednych romantycznych kretynów, gdyby przyszło mu jechać tyle godzin do rezerwatu Hopi i z powrotem, gdyby przez całą drogę ich skręcało, jakby opili się kwasu, a w głowie brzęczało im natarczywie jedno szydercze wyzwisko: frajer! Co by czuli, zerkając ukradkiem na jadącą tuż obok ukochaną kobietę, mając pełną świadomość, że wiozą ją innemu?

Nigdzie nie jesteśmy bardziej samotni, niż leżąc w łóżku, z naszymi tajemnicami i wewnętrznym głosem, którym żegnamy lub przeklinamy mijający dzień.

Nie mozna sie umawiać ze swoim współlokatorem. Wiesz, jak to bywa. Cały romantyzm szlag trafia, kiedy widujesz kogoś w szlafroku.

- Wiesz, temu jednemu mężczyźnie chciałabym dać, tak zwyczajnie, tak najzwyczajniej w świecie - jak podarek imieninowy czy urodzinowy - całe moje życie. Bez reszty. Chciałabym być z nim i podróżować z nim, i czekać na niego wtedy, kiedy nie mógłby mnie ze sobą zabierać. Chciałabym dla niego utrzymywać dom w czystości i robić zapasy na zimę, kompoty, konfitury, marynować grzyby, kwasić ogórki, butelkować szczaw, pomidory, kisić kapustę i inne wspaniałości. Chciałabym mu zrobić na drutach albo na szydełku długi długi ciepły szalik i ciepły sweter, i ciepłe rękawiczki, i ciepłą czapkę, i bardzo ciepłe skarpety, i w ogóle. Bo to tak jest, że dla siebie, owszem, można coś tam zrobić, ale dla drugiego człowieka to już można coś niesamowicie pięknego zrobić, wszystko. Wszystko. I, czy ja wiem... może jutro zgaśnie słońce, przecież może; albo nam je przesłoni, na zawsze, jakiś straszny potworny grzyb... Przecież może.I wiesz - podjęła ona - może to dla ciebie oczywiste, ale też ci chcę o tym powiedzieć, powiedzieć wprost, że li nie jest szczególnie upośledzona że jestem za wiernością, za wiernością absolutną...
Wolny ptak jest najwierniejszym stworzeniem tego świata - powiedziałem do siebie w myśli. Ale nie bardzo wiedziałem, po co mi się to zdanie w myśli powiedziało, ani nie wiedziałem, co to zdanie - w całej swojej rozciągłości, w całej swojej skrzydlatości - oznacza.
- ...i temu jednemu mężczyźnie byłabym oczywiście absolutnie wierna. W ten sposób, w ten chyba jedyny sposób byłabym też sobie wierna. Byłabym taka, jaka chcę być i jaka naprawdę jestem. Ja to wiem. Ja to czuję. Ten mężczyzna by mi pomógł w tym, by mi pomógł taką a nie inną być, a ja bym się starała tak samo we wszystkim mu pomóc. Bo, myślę, że na pewno bym mu w niczym nie przeszkadzała. Ogromnie ciężko jest o takich sprawach mówić i ogromnie niezręcznie. I raczej nie powinno się zapewniać o czymś, bo to wtedy właśnie wygląda podejrzanie.
Zadam ci teraz jedno pytanie - odezwała się w pewnej chwili. - I więcej już nic nie powiem.
- Czy chciałbyś być tym mężczyzną?